எழுதியவர்: அமால் ஷேக்
நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநிலச் சட்டமன்றங்கள் தங்களின் செயல்பாடுகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், அவையின் சலுகைகளை மீறியதாகக் கூறி குடிமக்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் பிறருக்கு எதிராகச் சட்டமன்றச் சலுகைகள், சிறப்பு அதிகாரங்கள் மற்றும் பாதுகாப்புகளைப் பயன்படுத்த முடியுமா என்பது குறித்து நீண்ட நாட்களாக நிலுவையில் உள்ள வழக்கின் விசாரணையை உச்ச நீதிமன்றம் செவ்வாய்க்கிழமை (அக்டோபர் 6) தொடங்குகிறது.
அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவுகள் 105 மற்றும் 194-ன் கீழ் உள்ள இந்தச் சலுகைகள், பிரிவு 19-ன் கீழ் உள்ள பேச்சுச் சுதந்திரம் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம் போன்ற அடிப்படை உரிமைகளை மிஞ்ச முடியுமா என்பதுதான் இந்த வழக்கின் முதன்மையான கேள்வியாகும்.
இந்தியத் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் மற்றும் நீதிபதிகள் அரவிந்த் குமார், பிரசாந்த் குமார் மிஸ்ரா, ஜோய்மால்யா பாக்சி, விபுல் எம். பஞ்சோலி, சந்திரசேகர் மற்றும் வி. மோஹனா ஆகியோர் அடங்கிய 7 நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வு இந்த வழக்கை விசாரிக்கும்.
சட்டக் கட்டமைப்பு
அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 194(3) சட்டமன்றங்களுக்குச் சில சலுகைகளையும் பாதுகாப்புகளையும் வழங்குகிறது. பிரிவு 19(1)(a) பத்திரிகைச் சுதந்திரம் உட்படப் பேச்சுச் சுதந்திரம் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இந்த வழக்கு இந்த இரண்டு உரிமைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பையும், சுதந்திரமான பேச்சுரிமையைச் சட்டமன்றச் சலுகைகள் மிஞ்ச முடியுமா என்பதையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
இத்தகைய சலுகைகள் அவையின் செயல்பாட்டைப் பாதுகாக்கவே உள்ளன என்றும், விமர்சனங்களில் இருந்து அதைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல என்றும் மனுதாரர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
சட்டப் பிரிவுகள் 14 மற்றும் 21 சமத்துவத்திற்கான உரிமை மற்றும் வாழ்வுரிமையை வழங்குகின்றன. சலுகை மீறப்பட்டதாகக் கூறி சட்டமன்றங்கள் கைது அல்லது சிறைத்தண்டனைக்கு உத்தரவிடும் போது, அது தனி மனித சுதந்திரத்தைப் பாதிக்கிறது என்று மனுதாரர்கள் வாதிடுகின்றனர். அவர்களின் கருத்துப்படி, சுதந்திரத்தைப் பாதிக்கும் எந்தவொரு நடவடிக்கையும் நியாயமான நடைமுறை, தன்னிச்சையான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான பாதுகாப்பு ஆகிய அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்களைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும்.
சட்டமன்றச் சலுகைகளுக்கு எதிரான வழக்கின் வரலாறு
2003-ம் ஆண்டில், தமிழக முதல்வர் ஜெ. ஜெயலலிதாவுக்கும் சட்டப்பேரவை எதிர்க்கட்சிக்கும் இடையே நடந்த காரசாரமான விவாதங்கள் குறித்து 'தி இந்து' நாளிதழ் செய்தி வெளியிட்டது. அந்தச் செய்திகள் "உண்மைக்கு மாறானவை" என்றும், "சட்டமன்றத்தின் சலுகைகளைப் பாதித்துள்ளன" என்றும் கூறி, பேரவைத் தலைவர் கே. காளிமுத்து அவற்றைச் உரிமைக்குழுவுக்கு அனுப்பினார்.
'தி இந்து' நாளிதழ் "அதிகரிக்கும் சகிப்பின்மை" என்ற தலைப்பில் தலையங்கம் ஒன்றை வெளியிட்ட பிறகு இந்த விவகாரம் மேலும் தீவிரமடைந்தது. அதில், "அரசியல் எதிரிகள் மற்றும் சுதந்திரமான ஊடகங்கள் உட்படப் பல்வேறு தரப்பினருக்கு எதிராக அரசு அதிகாரத்தைக் கொடூரமாகப் பயன்படுத்துவது, ஜனநாயகத்தின் மீதான ஆழமான கவலையளிக்கும் அலட்சியத்தைக் காட்டுகிறது" என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மேலும், சட்டமன்றச் சலுகை என்பது "அவையின் சுதந்திரமான செயல்பாட்டைப் பாதுகாப்பதற்காக மட்டுமே உள்ளதே தவிர, அரசாங்கத்தின் அல்லது தனிப்பட்ட உறுப்பினர்களின் புகழைக் காப்பாற்ற அல்ல" என்றும் அதில் கூறப்பட்டது. 'முரசொலி'யில் வெளியான இதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பும் உரிமைக்குழுவுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.
இறுதியில், 'தி இந்து' நாளிதழைச் சேர்ந்த 5 பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் 'முரசொலி' ஆசிரியர் எஸ். செல்வம் ஆகியோர் கடுமையான அவமதிப்பு மற்றும் சலுகை மீறலில் ஈடுபட்டதாகக் கூறி, அவர்களுக்கு 15 நாட்கள் சிறைத்தண்டனை விதித்து சட்டப்பேரவை கைது வாரண்ட் பிறப்பித்தது. அந்த வாரண்டுகளை நிறைவேற்றத் தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் டெல்லி முழுவதும் காவல்துறைப் படைகள் அனுப்பப்பட்டன. இதையடுத்து பத்திரிகையாளர்கள் உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுகினர்; நிலுவையிலிருந்த வாரண்டுகளுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் உடனடியாக இடைக்காலத் தடை விதித்தது.
இருப்பினும், "பிரிவுகள் 194(3) மற்றும் 19(1)(a) ஆகியவற்றின் விளக்கம் மற்றும் இந்த இரண்டு பிரிவுகளுக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் குறித்துச் சட்டரீதியான முக்கியக் கேள்விகள் எழுந்துள்ளன" எனக் கூறி, உச்ச நீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தை அரசியலமைப்பு அமர்வுக்கு மாற்றியது.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன்மாதிரிகள்
இரண்டு முரண்பாடான அரசியலமைப்பு அமர்வு தீர்ப்புகள் காரணமாகவே இந்த வழக்கை மேல்நிலைக் குழுவுக்கு மாற்ற வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. 1959-ல், 'பண்டிட் எம்.எஸ்.எம். சர்மா எதிர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா சின்ஹா' (சேர்ச்லைட் வழக்கு) வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் 4:1 என்ற பெரும்பான்மையில், பிரிவு 194(3)-ன் கீழ் உள்ள சட்டமன்றச் சலுகைகளில் செய்திகளை வெளியிடத் தடை விதிக்கும் அதிகாரமும் அடங்கும் என்று தீர்ப்பளித்தது. பிரிவு 19(1)(a) ஒரு பொதுவான விதி என்றும், பிரிவு 194(3) ஒரு சிறப்பு விதி என்றும், எனவே பேச்சுச் சுதந்திரம் சட்டமன்றச் சலுகைக்கு வழிவிட வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.
"எனவே, சட்டமன்றப் பேரவைக்கு ஹவுஸ் ஆஃப் காமன்ஸ் (பிரிட்டன் நாடாளுமன்றம்) போன்ற அதிகாரங்கள், சலுகைகள் மற்றும் பாதுகாப்புகள் இருக்கும் பட்சத்தில், உரிமைக்குழுவின் நடவடிக்கைகளின் விளைவாக மனுதாரர் தனது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை இழக்க நேரிட்டால், அத்தகைய இழப்பு சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறையின்படியே இருக்கும்; இதனால் மனுதாரர் பிரிவு 21-ன் கீழ் தனது அடிப்படை உரிமை மீறப்பட்டதாகக் கூற முடியாது" என்று அத்தீர்ப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது.
இருப்பினும், 1964-ல் 'சிறப்புப் பரிந்துரை எண் 1 / 1964' (கேசவ் சிங் வழக்கு) என்பதில், ஒரு எம்.எல்.ஏ மீது ஊழல் குற்றம்சாட்டி துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகித்த கேசவ் சிங் என்பவரை உத்தரப்பிரதேசச் சட்டமன்றம் சிறையில் அடைத்தது. அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் அவருக்கு இடைக்கால ஜாமீன் வழங்கியபோது, அந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்த இரண்டு நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர் மற்றும் கேசவ் சிங் ஆகியோரைத் தன் முன் காவலில் ஆஜர்படுத்துமாறு சட்டமன்றம் உத்தரவிட்டது. உயர் நீதிமன்றத்தின் முழு அமர்வு அந்தக் கைது வாரண்டுகளுக்குத் தடை விதித்த நிலையில், அன்றைய குடியரசுத் தலைவர் இந்தச் சர்ச்சையை உச்ச நீதிமன்றத்திற்குப் பரிந்துரைத்தார்.
பகுதி III-ல் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் பிரிவு 194(3)-ன் பிற்பகுதிக்கும் இடையே மோதல் ஏற்படும் போதெல்லாம், அடிப்படை உரிமைகள் எப்போதும் சலுகைகளுக்கு வழிவிட வேண்டும் என்ற பொதுவான விதியை சேர்ச்லைட் வழக்கு வழங்கவில்லை என்று 7 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு தீர்ப்பளித்தது.
சட்டமன்றச் சலுகைகள் தொடர்பான உச்ச நீதிமன்றத்தின் அணுகுமுறை பல ஆண்டுகளாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. 1954-ல், உத்தரப் பிரதேசச் சபாநாயகரின் வாரண்டின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட 'பிளிட்ஸ்' (Blitz) செய்தி வார இதழின் ஆசிரியரை, 24 மணி நேரத்திற்குள் நீதிபதி முன் ஆஜர்படுத்தாததால் அவரை விடுதலை செய்ய உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.
2007-ம் ஆண்டின் 'ராஜா ராம் பால்' வழக்கில் (பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு கேள்வி கேட்ட விவகாரம்), 11 எம்.பி-க்களை நாடாளுமன்றம் நீக்கியதை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது; ஆனால், நாடாளுமன்றச் சலுகைகளைப் பயன்படுத்துவது நீதிமன்றத்தின் ஆய்வுக்கு உட்பட்டது என்று கூறியது.
2010-ல் 'அமர்சிங்' வழக்கில், பஞ்சாப் சட்டமன்றத்தால் முன்னாள் முதல்வர் அமரீந்தர் சிங் நீக்கப்பட்டதை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது; அவையின் செயல்பாட்டுடன் தொடர்பில்லாத நடத்தையைத் தண்டிக்கச் சலுகைகளைப் பயன்படுத்த முடியாது என்று குறிப்பிட்டது.
மிகச் சமீபத்தில், 2024 'சீதா சோரன்' வழக்கில், வாக்களிக்க லஞ்சம் வாங்கியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட எம்.பி-க்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்த 1998-ம் ஆண்டின் 'பி.வி. நரசிம்ம ராவ்' தீர்ப்பை 7 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு ரத்து செய்ததுடன், லஞ்சம் வாங்குவது அரசியலமைப்பால் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல என்றும் தீர்ப்பளித்தது.
மனுதாரர்களின் வாதங்கள்
சட்டமன்றத்தின் நடவடிக்கை பேச்சுச் சுதந்திரம், தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் இயற்கை நீதியின் அடிப்படை விதிகளை மீறுவதாக மனுதாரர்கள் வாதிடுகின்றனர். "பத்திரிகைகளின் நேர்மையான மற்றும் தைரியமான அறிக்கையிடலே நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம்" என்றும், "பயம் மற்றும் பீதியான சூழலில்" பத்திரிகையாளர்கள் தங்களது பணியைச் செய்ய முடியாது என்றும் அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
மேலும், சட்டமன்றச் சலுகைகள் பிரிவு 21-க்கு உட்பட்டவை என்றும், "வெறும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம்" ஒருவரது சுதந்திரத்தைப் பறிக்கச் சட்டமன்றத்தை அனுமதிப்பது "அரசியலமைப்புக்கே எதிரானது" என்றும் மனுதாரர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். முதலமைச்சருக்கோ அல்லது அரசாங்கத்திற்கோ எந்தவொரு நாடாளுமன்றச் சலுகையும் பொருந்தாது என்றும், ஆளும் கட்சியின் புகழையும் பெயரையும் காப்பாற்றச் சலுகைகள் உருவாக்கப்படவில்லை என்றும் மனுதாரர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
நகைச்சுவை நடிகர் குணால் கம்ரா, பத்திரிகையாளர் அஜித் அஞ்சும் மற்றும் முன்னாள் சி.பி.ஐ(எம்) எம்.பி சுபாஷினி அலி உட்படப் பல இடைக்கால மனுதாரர்கள் இந்த வழக்கில் மனுத் தாக்கல் செய்துள்ளனர்.
தனது மனுவில் சுபாஷினி அலி, நாடாளுமன்றச் சலுகை என்பது செயல்பாடு சார்ந்ததே தவிர, குடிமக்கள் அல்லது ஊடகங்களின் விமர்சனங்களிலிருந்து சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல என்று வாதிடுகிறார். சட்டமன்றத்தின் மீதான விமர்சனம் கடுமையானதாகவோ, விவாதத்திற்குரியதாகவோ அல்லது சங்கடமானதாகவோ இருந்தாலும், அது அவையின் செயல்பாட்டை நேரடியாகப் பாதிக்காதவரை சலுகை மீறலாகாது என்று அவர் கூறுகிறார்.
அதே நேரத்தில், பத்திரிகையாளர் அஜித் அஞ்சும், இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு பிரிட்டிஷ் பாணி நாடாளுமன்ற மேலாதிக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல, மாறாக அரசியலமைப்பு மேலாதிக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; எனவே சட்டமன்றச் சலுகைகள் அரசியலமைப்பு வரம்புகளுக்கு உட்பட்டவை என்று வாதிடுகிறார். நேரலை ஒளிபரப்புகள், டிஜிட்டல் வெளியீடுகள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் உள்ள இந்தக் காலத்தில், துல்லியமான அறிக்கையிடல் மீதான கட்டுப்பாடுகள் பத்திரிகைச் சுதந்திரத்தைப் பெருமளவில் பாதிக்கும் என்பதால், 1959-ம் ஆண்டின் 'சேர்ச்லைட்' தீர்ப்பை நீதிமன்றம் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
source https://tamil.indianexpress.com/explained/supreme-court-hearing-legislative-privileges-vs-free-speech-article-19-searchlight-case-12630229
