என்.சி.இ.ஆர்.டி (NCERT) ஆல் புதிதாக வெளியிடப்பட்ட 9-ஆம் வகுப்பு சமூக அறிவியல் பாடப்புத்தகமான 'சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதல் – இந்தியாவும் அதற்கு அப்பாலும்' ('Understanding Society – India and Beyond') என்ற புத்தகத்தில், இடைக்கால வரலாறு குறித்த அத்தியாயம் ஒன்று உள்ளது. இதில், டெல்லி சுல்தான்கள் மற்றும் முகலாயர்கள் போன்ற "வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு" எதிராக உள்ளூர் மன்னர்கள் நடத்திய எதிர்ப்புகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது; அதேவேளையில், முகலாயர்களுக்கும் ராஜபுத்திரர்களுக்கும் இடையிலான கூட்டணி குறித்த தகவல்கள் மிகச் சுருக்கமாகவே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது: பல தசாப்தங்களாக, இடைக்கால வரலாற்றுப் பாடப்புத்தகங்கள் போர்களைப் பற்றி விவாதித்த அதே வேளையில், முகலாயர்களுக்கும் இந்து அரசர்களுக்கும் இடையிலான ஒத்துழைப்பு நிகழ்வுகளையும் விரிவாகப் பேசின. மேலும், இந்தோ-இஸ்லாமிய தாக்கங்களின் கலப்பால் இந்தியாவில் ஒரு கூட்டுப் பண்பாடு (composite culture) உருவானதையும் அவை சுட்டிக்காட்டின.
ஆனால் இங்கு பேசப்படும் காலகட்டம் ஒன்றுதான் என்றாலும், கடந்த காலத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தில் ஒரு தெளிவான மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது.
சர்ச்சைக்குரிய கடந்த காலம்
இந்திய வரலாற்றை ஒரு நவீனத் துறையாக முதன்முதலில் ஆங்கிலேயர்களே எழுதினர்; அவர்கள் இந்நாட்டைக் கைப்பற்றிய பின்னரே இது நிகழ்ந்தது. இந்த வரலாறு இந்தியாவின் கடந்த காலத்தை எவ்வாறு கட்டமைத்தது என்பது குறித்துப் பல ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
இந்தியாவின் காலனித்துவ வரலாற்றெழுத்து முறை கடந்த காலத்தை இந்து இந்தியா, முஸ்லிம் இந்தியா மற்றும் பிரிட்டிஷ் இந்தியா எனப் பிரித்து வகைப்படுத்தியதைச் சுட்டிக்காட்டும் வரலாற்றாசிரியர் ஞானேந்திர பாண்டே, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் காலனித்துவ எழுத்தாளர்கள் மதத்தையே இந்திய வரலாற்றின் உந்துசக்தியாகக் கருதினர் என்று வாதிடுகிறார்; "நவீன" மற்றும் "மதச்சார்பற்ற" மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு இது நேர்மாறானதாக அவர்கள் கருதினர். குறிப்பிடத்தக்க வகையில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தபோதிலும் நவீன இந்தியா "கிறிஸ்தவ இந்தியா" என்று அடையாளப்படுத்தப்படவில்லை; இதன் மூலம், ஆட்சியாளர்களாக மத எல்லைகளைக் கடந்து செயல்படக்கூடியவர்களாகவும், அதனால் தங்கள் கண்ணோட்டத்தில் "நவீன"மானவர்களாகவும் அவர்கள் சித்தரிக்கப்பட்டனர்.
இதற்கு நேர்மாறாக, இந்தியர்கள் இயல்பாகவே மதத்தால் உந்தப்படுபவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இது "பூர்வீக மக்களை நாகரிகப்படுத்துவதற்காக", பிரிட்டிஷார் அங்கு இருந்ததற்கான நியாயத்தையும் வழங்கியது.
இதற்குச் சில உதாரணங்கள் உள்ளன. 1817-ல் எழுதப்பட்ட 'பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் வரலாறு' (History of British India) என்ற நூலில், ஜேம்ஸ் மில் ஒரு பின்தங்கிய இந்து இந்தியாவிலிருந்து, ஓரளவு நாகரிகமடைந்த முஸ்லிம் இந்தியாவாகவும், பின்னர் மிகவும் நாகரிகமடைந்த பிரிட்டிஷ் இந்தியாவாகவும், ஒரு வளர்ச்சிப் போக்கு இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டார்; இதன் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை நியாயப்படுத்தியதோடு, இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்தவும் முயன்றார். மேலும், அவர் முஸ்லிம்களை "ஆண்மை மிக்கவர்களாகவும்", இந்துக்களை "பெண்மைத்தன்மை கொண்டவர்களாகவும்" (வலிமையற்றவர்களாகவும்) சித்தரித்தார்; அத்துடன் இந்தியாவில் ஒரு கலப்பு கலாச்சாரம் நிலவியதை மறுத்தார்.
1857-ஆம் ஆண்டு கிளர்ச்சியின்போது இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் இணைந்து பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தனர். அதன் பின்னர், வி.ஏ. ஸ்மித் எழுதிய இந்திய வரலாற்றில் "முஸ்லிம் ஆட்சி" காட்டுமிராண்டித்தனமானது என்று சித்தரிக்கப்பட்டது. இத்தகைய வரலாற்று எழுத்துமுறை, "பிரித்தாளும் கொள்கையின்" (Divide and Rule policy) கருவிகளில் ஒன்றாக மாறியது.
தேசியவாத மாற்றுப் பார்வை
சுதந்திரப் போராட்டத்துடன் இணைந்து ஒரு புதிய வரலாற்று எழுத்துமுறை உருவானது; இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய தாக்கங்களின் கலவையானது இந்தியாவில் ஒரு கூட்டு கலாச்சாரத்தை உருவாக்கியது என்று அது வாதிட்டது. இந்துக்களையும் முஸ்லிம்களையும் எதிரிகளாகப் பார்க்காமல், தேசியப் பயணத்தில் உடன் பயணிப்பவர்களாகச் சித்தரிப்பதே இதன் நோக்கமாகும். 1936-ல் 'இந்திய கலாச்சாரத்தின் மீது இஸ்லாத்தின் தாக்கம்' (Influence of Islam on Indian Culture) என்ற நூலை எழுதிய வரலாற்றாசிரியர் தாரா சந்த், இம்மாற்றத்தில் முக்கிய பங்காற்றினார்.
வரலாற்றாசிரியர்கள் மட்டுமல்லாது, சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களும் இக்கண்ணோட்டத்திற்குப் பங்களித்தனர். ஜவஹர்லால் நேருவின் 'இந்தியாவைக் கண்டறிதல்' (The Discovery of India) நூலின் முக்கிய வாதம் என்னவென்றால், வெளிநாட்டினர் இந்நிலத்திற்கு வந்தபோது மோதல்கள் ஏற்பட்டாலும், அதைத் தொடர்ந்து எப்போதும் ஒரு சிறந்த தீர்வு காணப்பட்டு ஆக்கபூர்வமான வளர்ச்சிகள் உருவாயின என்பதே ஆகும். அக்பரை நேரு பாராட்டினார்; ஆனால், உள்ளூர் மன்னர்கள் பலரையும் கோபப்படுத்திய கொள்கைகள் மூலம் நாட்டைப் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றதற்காக ஔரங்கசீப்பை விமர்சித்தார். பிற்காலத்தில் வந்த "மதச்சார்பற்ற" வரலாற்று ஆய்வுகள், ஔரங்கசீப்பை ஒரு சிக்கலான ஆளுமையாகச் சித்தரிப்பதன் மூலம் அவரை நியாயப்படுத்தவும் முயன்றுள்ளன.
நேருவைப் போலவே, காங்கிரஸ் மற்றும் இந்து மகாசபை ஆகிய இரண்டிலும் தலைவராகத் திகழ்ந்த லாலா லஜபதி ராயும், இந்தியாவிற்குள் முஸ்லிம்களின் வருகைக்கும் ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டினார். தனது 'யங் இந்தியா' (Young India) என்ற நூலில் லஜபதி ராய் இவ்வாறு எழுதினார்: "13-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை இந்தியாவில் அரசியல் அதிகாரத்தைச் செலுத்திய முஸ்லிம்கள், பிறப்பாலும், திருமணத்தாலும், இறப்பாலும் இந்தியர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் இந்தியாவில் பிறந்தனர், இங்கேயே திருமணம் செய்துகொண்டனர், இங்கேயே இறந்து இங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டனர். இந்தியாவில் அவர்கள் திரட்டிய வருவாயின் ஒவ்வொரு காசும் இந்தியாவிலேயே செலவிடப்பட்டது. இந்துக்களுக்கு எதிராக அவர்களுக்கு ஏதேனும் பாரபட்சம் இருந்திருந்தால், அது மதரீதியானதே தவிர அரசியல் ரீதியானது அல்ல..."
மார்க்சியப் போக்கு
இந்தியாவில் 1950-களில் மார்க்சிய வரலாற்று ஆய்வுகள் தொடங்கின; டி.டி. கோசாம்பி (D. D. Kosambi) இதில் குறிப்பிடத்தக்க முதல் மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர்களில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். இங்கு "மதச்சார்பற்ற வரலாற்று ஆய்வு" முறையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. இடைக்காலத்தை முந்தைய தேசியவாதிகள் பார்த்த அதே கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்திலேயே இவர்களும் பார்த்தாலும், கோசாம்பி தனது விமர்சனப் பார்வையை பண்டைய இந்தியாவின் மீது திருப்பினார்; பல இந்துக்கள் தங்கள் நம்பிக்கைகளாகக் கருதிய விஷயங்களை, கூர்மையான "பகுத்தறிவு" கண்ணோட்டத்தின் மூலம் கோசாம்பி தகர்த்தெறிந்தார்.
1962-இல் வெளியான தனது 'புனைவு மற்றும் யதார்த்தம்' (Myth and Reality - தொன்மமும் எதார்த்தமும்) என்ற நூலில், அத்தகைய பல நம்பிக்கைகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்திய கோசாம்பி, அவை வரலாறல்ல, வெறும் தொன்மங்களே என்று வாதிட்டார். "இந்தியத் தத்துவத்தின் அழகான லில்லி மலரை" ரசிப்பது தனது நோக்கமல்ல, மாறாக அது தோன்றிய "மக்கள் சார்ந்த மூடநம்பிக்கை எனும் சேற்று நிலத்தை" ஆராய்வதே தனது நோக்கம் என்று அவர் அந்நூலில் வலியுறுத்தினார். இதில் நேருவின் பார்வையிலிருந்து அவர் மாறுபட்டார்; ஏனெனில், தொன்மங்களை நேரு நேர்மறையாகவே பார்த்தார். அவை ஒரு பகுதி உண்மை மற்றும் ஒரு பகுதி கற்பனை கலந்தவை என்றும், அன்றாட வாழ்க்கையின் சலிப்பிலிருந்து மக்களை விடுவித்து, தங்கள் முன்னோர்கள் மகத்தான செயல்களைச் செய்தார்கள் என்று அவர்களை நம்ப வைப்பவை என்றும் நேரு கருதினார்.
கோசாம்பி தொடங்கிவைத்த இந்தப் போக்கு, மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் இணக்கமானவர்கள் இடையே தொடர்ந்து வெளிப்பட்டது. உதாரணமாக, வரலாற்றாசிரியர் டி.என். ஜா (D. N. Jha), பண்டைய இந்தியாவில் மாட்டிறைச்சி உண்பது குறித்த 'தி மித் ஆஃப் தி ஹோலி கவ்' (The Myth of the Holy Cow - புனிதப் பசு எனும் தொன்மம்) என்ற நூலை எழுதினார்; இதன் மூலம், தற்கால இந்துக்களின் நம்பிக்கைகள் ஒரு தொன்மத்தின் அடிப்படையிலேயே அமைந்தவை என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
இந்தியாவில் இஸ்லாமிய அடிப்படை நம்பிக்கைகள் மீது இதே போன்றதொரு விமர்சனப் பார்வை செலுத்தப்படவில்லை என்றும், அதனால் இந்த வரலாற்று எழுத்துமுறை "சார்புத்தன்மை" கொண்டது என்றும் பலர் வாதிட்டுள்ளனர். இடைக்கால இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, குடிமக்கள் மீது இஸ்லாத்தை திணிக்குமாறு மன்னர்களுக்கு 'உலமாக்கள்' (மத அறிஞர்கள்) அழுத்தம் கொடுத்தபோதிலும், பல முஸ்லிம் மன்னர்கள் "மதச்சார்பற்ற", "பன்முகத்தன்மை கொண்ட" அல்லது "நடைமுறைக்கு ஏற்ற" அணுகுமுறையையே பின்பற்றினர் என்பதே அந்த வாதமாகும்.
1969-ல் காங்கிரஸ் கட்சி பிளவுபட்ட பிறகு, மக்களவையில் பெரும்பான்மைக்குத் தேவையான இடங்களை விட இந்திரா காந்தி சுமார் 45 இடங்கள் பின்தங்கியிருந்தார். "கரிபி ஹட்டாவோ" (வறுமையை ஒழிப்போம்) என்ற முழக்கம், வங்கிகள் தேசியமயமாக்கல் மற்றும் மன்னர்களுக்கான மானிய ஒழிப்பு (privy purses) போன்ற கொள்கைகள் மூலம் அவர் இடதுசாரிப் பாதையை நோக்கி நகர்ந்த சூழலில், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) மற்றும் சில சுயேச்சை உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் இந்திரா காந்தி அரசாங்கத்தை அமைத்தார்.
"திருமதி இந்திரா காந்தியின் இடதுசாரி நோக்கிய நகர்வை, தங்கள் சொந்த செல்வாக்கை விரிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதிய இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) அதில் இணைவதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தது," என்று வரலாற்றாசிரியர் ராமச்சந்திர குஹா தனது 'காந்திக்கு பிறகான இந்தியா' (India After Gandhi) நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.
அக்காலத்தில், இடதுசாரி சிந்தனை என்பது நாட்டின் மிக முக்கியமான அறிவுசார் சக்தியாகத் திகழ்ந்தது. கம்யூனிஸ்ட் கொள்கை கொண்டவரான அலிகாரைச் சேர்ந்த வரலாற்றாசிரியர் சையத் நூருல் ஹசன், 1971 முதல் 1977 வரை மத்திய கல்வி, சமூக நலன் மற்றும் கலாச்சாரத் துறை அமைச்சராகப் பணியாற்றினார். பல என்.சி.இ.ஆர்.டி பாடப்புத்தகங்கள் இடதுசாரிப் பின்னணி கொண்ட அறிஞர்களால் எழுதப்பட்டன. 1969-ல் தொடங்கப்பட்ட ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகமும் (JNU), முக்கியமாக அதன் ஆசிரியர்கள் நியமனங்களும் இடதுசாரிச் சார்பு கொண்டதாகவே இருந்தது.
பா.ஜ.க.,வின் எழுச்சி
அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான பா.ஜ.க ஆட்சியில், ஆர்.எஸ். சர்மா, சதீஷ் சந்திரா, பிபன் சந்திரா மற்றும் அர்ஜுன் தேவ் போன்ற அறிஞர்களால் எழுதப்பட்ட பழைய என்.சி.இ.ஆர்.டி வரலாற்றுப் பாடப்புத்தகங்களுக்குப் பதிலாக, மக்கன் லால், மீனாட்சி ஜெயின் மற்றும் ஹரி ஓம் போன்றவர்களால் எழுதப்பட்ட புத்தகங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.
பல "மதச்சார்பற்ற" வரலாற்றாசிரியர்களின் விமர்சனத்திற்கு உள்ளான அந்தப் புத்தகங்கள், 2004 முதல் 2014 வரை காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி (UPA) ஆட்சியில் இருந்தபோது மீண்டும் மாற்றப்பட்டன. புதிய பாடப்புத்தகங்களைத் தயாரிப்பதில் என்.சி.இ.ஆர்.டி-க்கு ஜே.என்.யு (JNU) வரலாற்றாசிரியர் நீலாத்ரி பட்டாச்சார்யா தலைமை ஆலோசகராகச் செயல்பட்டார்.
நரேந்திர மோடி தலைமையிலான ஆட்சியின் கீழ் நீக்கங்களுக்கும் மாற்றங்களுக்கும் உள்ளானவை இந்தப் பாடப்புத்தகங்களே; இந்த அரசு 'மதச்சார்பற்ற' வரலாற்றாசிரியர்களையும், குறிப்பாக மார்க்சிய வரலாற்றாசிரியர்களையும் தனது கருத்தியல் எதிரிகளாகவே கருதுகிறது.
இந்துத்துவ வரலாற்றுப் பார்வை இந்தியாவை அடிப்படையிலேயே ஒரு இந்து நாடாகக் கருதுவதுடன், இடைக்காலத்தில் நிகழ்ந்த 'முஸ்லிம் படையெடுப்புகள்' மீதே அதிக கவனம் செலுத்துகிறது.
தொல்லியல் ஆய்வாளர் பி.பி. லால் இந்துத்துவச் சார்பு கொண்ட ஒரு புகழ்பெற்ற அறிஞராகத் திகழ்ந்தபோதிலும், உலகளாவிய தொழில்முறை நற்பெயர் கொண்ட ஒரு வரலாற்றாசிரியரை இந்துத்துவ முகாம் இதுவரை உருவாக்கவில்லை.
source https://tamil.indianexpress.com/india/marxist-to-hindutva-how-ncert-history-book-rows-mirror-a-battle-for-indias-past-12621922
