விவசாயிகள் சுமையா? 300 ஆண்டுகால பொருளாதார வளர்ச்சியை மறுபரிசீலனை செய்யும் ஆய்வு

 

மரியம் அஸ்லானியின் 'விவசாயிகள்: நவீன உலகை உருவாக்கியவர்கள்'. Photograph: (Express Photo)

எழுதியவர்: ஹரிஷ் தாமோதரன்

பொருளாதார வளர்ச்சி சிந்தனையாளர்கள் பெருமளவில் விவசாயத்தை, குறிப்பாக சிறுவிவசாயத்தை, அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதோடு ஒப்பிடும்போது மிகக் குறைந்த உற்பத்தியையும் வருமானத்தையும் தரும் ஒரு துறையாகவே பார்க்கிறார்கள். "நிலத்தின் அளவு மற்றும் பிற உள்ளீடுகளை மாற்றாமல், அதே துண்டு நிலத்தில் ஒரு தொழிலாளியை சேர்ப்பதன் மூலம் அறுவடை செய்யப்படும் கூடுதல் பயிர் - அதாவது விவசாயத்தில் தொழிலாளர்களின் விளிம்புநிலை உற்பத்தித்திறன் என்பது புறக்கணிக்கத்தக்கது, பூஜ்ஜியம் அல்லது எதிர்மறையானது கூட" என்று 1979-ம் ஆண்டின் பொருளாதாரத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்ற வில்லியம் ஆர்தர் லூயிஸ் குறிப்பிட்டார்.

ஆங்கிலத்தில் படிக்க:

இந்த உலகக் பார்வையின்படி, பொருளாதார வளர்ச்சிச் செயல்முறை என்பது பண்ணைகளில் "மறைமுக வேலையின்மையில்" இருக்கும் உபரி உழைப்பாளர்களை, தொழிலாளர்களின் விளிம்புநிலை உற்பத்தித்திறனும் வருமானமும் அல்லது கூலியும் அதிகமாக இருக்கும் உற்பத்தி மற்றும் பிற நவீன "முதலாளித்துவ" துறைகளுக்கு நகர்த்துவதைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய வெளியேற்றம் உண்மையில் விவசாயத்திற்குப் பயனளிக்கும்; இது நிலங்களை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம் அளவிலான பொருளாதாரத்திற்கு வழிவகுக்கிறது, மேலும் பண்ணை இயந்திரங்கள், உபகரணங்கள் மற்றும் மூலதனச் செறிவு கொண்ட உற்பத்தித்திறனை உயர்த்தும் உள்ளீடுகளைப் பயன்படுத்த ஏதுவாக அமைகிறது.

விவசாயிகளும் சிறுவிவசாயிகளும் முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாகவும், நவீன பொருளாதாரத்திற்கு ஒத்துவராதவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்ற மேற்சொன்ன உலகக் கண்ணோட்டத்தை தாராளச் சந்தை முதலாளித்துவ ஆதரவாளர்களும், மார்க்சிஸ்டுகளும் சமமாகவே ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர் என்று மரியம் அஸ்லானி நம்புகிறார்.

கார்ல் மார்க்ஸுக்கு, விவசாயிகள் தொழில்துறை தொழிலாள வர்க்கத்தின் கூட்டு வர்க்க உணர்வு அற்றவர்களாகவும், புரட்சி செய்ய இயலாதவர்களாகவும், ஒரு "சாக்கில் இருக்கும் தனித்தனி உருளைக்கிழங்குகளைப் போல" இருந்தனர்: "அவர்களால் தங்களைத் தாங்களே பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியாது, அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட வேண்டும்". போல்ஷிவிக்குகள் ஒரு படி மேலே சென்றனர். அவர்கள், அமெரிக்கத் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களைப் போலவே, பெரிய அளவிலான விவசாயப் பார்வையைத் தழுவினர். மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், சோவியத் யூனியனின் அதிவேகத் தொழில்மயமாக்கலுக்கு நிதியளிக்க கிராமப்புறங்களில் இருந்து கட்டாயப்படுத்திப் பிடுங்கப்பட வேண்டிய உபரியின் மூலமாக விவசாயம் பார்க்கப்பட்டது. ஜோசப் ஸ்டாலினின் கீழ், விவசாயிகள் தங்களது நில உரிமைகளைப் பறி கொடுத்து, பெருமளவிலான டிராக்டர்கள் மற்றும் அறுவடை இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தும் கொல்கோஸ் கூட்டமைப்புகள் அல்லது அரசுக்குச் சொந்தமான சோவ்கோஸ் தொழில்துறை பண்ணைகளில் வேலை செய்யக் கொண்டு வரப்பட்டனர்.

மேற்கத்திய நாடுகளில் விவசாயிகள் கிட்டத்தட்ட "அழிக்கப்பட்டுவிட்டனர்" என்பதில் அஸ்லானி சொல்வது சரியே. அமெரிக்காவில் இன்று 1.9 மில்லியன் பண்ணைகள் மட்டுமே உள்ளன, அவை அதன் மொத்த தொழிலாளர்களில் 1.2 சதவீதத்தினரை மட்டுமே நேரடியாகப் ஈடுபடுத்துகின்றன. 2024-ம் ஆண்டில் சராசரி பண்ணை அளவு 466 ஏக்கராக இருந்தது, மொத்த உற்பத்தி மதிப்பில் 50.2 சதவீதம் ஆண்டிற்கு 1 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மொத்த ரொக்க வருமானம் ஈட்டும் பண்ணைகளில் இருந்து வந்தது. ஐரோப்பிய யூனியனில் அதிக விவசாயிகள் (8.8 மில்லியன்) உள்ளனர், ஆனால் வேலைவாய்ப்பில் விவசாயத்தின் பங்கு வெறும் 3.9 சதவீதம் மட்டுமே.

ஆனால் ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் நிலைமை அப்படி இல்லை. உலகம் முழுவதும் 2 பில்லியன் மக்கள் விவசாயக் குடும்பங்களில் வாழ்வதாக அஸ்லானி மதிப்பிடுகிறார். 300 ஆண்டுகால "நவீனமயமாக்கலுக்குப்" பிறகும், விவசாயிகள் இன்னும் நமது மனிதகுலத்தின் கால் பங்காக உள்ளனர், அவர்கள் தொழிற்சாலை தொழிலாளர்கள், சுரங்கத் தொழிலாளர்கள், டாக்சி டிரைவர்கள் அல்லது அலுவலகப் பணியாளர்களை விட எண்ணிக்கையில் மிக அதிகமாக உள்ளனர். உலக உணவில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானவை இரண்டு ஹெக்டேருக்குக் குறைவான பண்ணைகளில் இருந்தே வருகின்றன.

ஈரானில் பிறந்து வளர்ந்த இந்த பொருளாதார சமூகவியலாளரின் கூற்றுக்கு இந்தியாவின் சான்றுகள் ஆதரவளிக்கக்கூடும். இந்தியாவில் சுமார் 100 மில்லியன் நிலமுள்ள விவசாயக் குடும்பங்கள் உள்ளன, 2025-ம் ஆண்டில் நாட்டின் மொத்த பணிபுரியும் தொழிலாளர்களில் 43 சதவீதம் பேர் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இது 1993-94-ல் இருந்த 64.6 சதவீதத்திலிருந்து குறைந்துள்ளது, ஆனால் லூயிஸ் மாதிரியின் கோணத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது இது பெரிய மாற்றமல்ல. உற்பத்தித் துறையின் பங்கு 10.4 சதவீதத்திலிருந்து 12.1 சதவீதமாக மட்டுமே உயர்ந்துள்ளது என்பது, கட்டமைப்பில் பெரிய மாற்றம் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

அஸ்லானியின் புத்தகம் இரண்டு முக்கிய வாதங்களை முன்வைக்கிறது. முதலாவதாக, மனித செயல்பாடு கிட்டத்தட்ட பிரத்தியேகமாக தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளால் - மற்றும் இயற்கை சுழற்சிகளுடன் கூட்டு உறவுகளுக்கான அறிவைக் கொண்ட மனிதர்களால் - இயக்கப்பட்ட "உயிரியல் ஒழுங்கிற்கு" (biological order) விவசாயிகள் முக்கிய காரணமாக இருந்தனர். விவசாயிகள் இல்லாமல் அரசுகளோ பேரரசுகளோ இருந்திருக்க முடியாது. அவர்கள் உணவை வழங்கியது மட்டுமின்றி, நகரங்கள் உருவாகவும், அரசர்கள் படைகளைப் பராமரிக்கவும், எகிப்திய பிரமிடுகள் மற்றும் சீனப் பெருஞ்ச சுவர் முதல் கல்லணை மற்றும் அங்கோர் வாட் கோயில் வளாகம் வரையிலான கட்டிடக்கலை அதிசயங்களைக் கட்டவும் சாத்தியமாக்கிய விவசாய உபரியை உருவாக்கினர்.

வெற்றிகரமான ஆட்சியாளர்கள் விவசாயியை மதித்து, பாசன அமைப்புகளில் முதலீடு செய்தும், வரிகளைத் தாங்கக்கூடிய அளவில் வைத்தும், பேராசை கொண்ட வட்டிக்குக் கொடுப்பவர்களையும் தீய பிரபுக்களையும் கட்டுப்படுத்தியும் விவசாயப் பொருளாதாரத்தை வளர்த்தெடுத்தனர். சிந்து-கங்கை சமவெளிகள், காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி மற்றும் மகாநதி டெல்டாக்கள் அல்லது தக்காணம் மற்றும் மால்வா பீடபூமிகள் என இந்தியாவின் மிகவும் வளமான மற்றும் அதிக வருவாய் தரும் நிலங்களே இதிகாச மற்றும் உண்மையான போர்களில் முதன்மையான இலக்குகளாக இருந்தன.

இரண்டாவதாக, "தொழில்துறை ஒழுங்கிற்கான" (industrial order) மாற்றம் சுலபமானது அல்ல. விவசாயத்தின் அழிவு என்பது அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கு மட்டுமே உரிய மிகவும் குறிப்பிட்ட ஒரு நிகழ்வு. ஜப்பான், தென் கொரியா மற்றும் சீனாவில் சராசரி பண்ணை அளவுகள் சிறியவை. சீனா 1991 முதல் 2025 வரை விவசாயத்தில் தனது தொழிலாளர்களின் பங்கை 59.6 சதவீதத்திலிருந்து 21.7 சதவீதமாகக் குறைத்துள்ளது. ஆனால் அஸ்லானி குறிப்பிடுவது போல, "சீனா ஒரு விதிவிலக்கு; அது உலகப் பொதுவான நிலைமையாக மாற முடியாது". அனைத்து நாடுகளும் உலகத் தொழிற்சாலையாக மாற முடியாது, மேலும் இன்றைய தொழிற்சாலைகள் கடந்த காலத்தை விட மிகக் குறைந்த அளவிலான வேலைகளையே உருவாக்குகின்றன.

அஸ்லானியின் இந்த பரந்த விவசாய வரலாறு, "மனிதகுலத்தின் மிகவும் நீடித்து நிற்கும் வர்க்கத்தை" மீண்டும் உலகளாவிய உரையாடலுக்குக் கொண்டுவருவதை மட்டும் நோக்கமாகக் கொள்ளவில்லை. மகாராஷ்டிரா, கம்போடியா, பெரு மற்றும் கானாவில் உள்ள கரும்பு, அரிசி, கோகோ மற்றும் கோகோ பயிரிடுபவர்களின் கதைகளை அடிமட்டத்திலிருந்து கூறுவதன் மூலம், சுவாரசியமான முறையில் இதைச் செய்கிறது. விவசாயிகள் பிற்போக்கானவர்கள் மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் என்பதற்கு மாறாக, நடைமுறைச் சாத்தியமானவர்கள் மற்றும் மாற்றத்திற்கு ஏற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்பவர்கள் என்பதை இப்புத்தகம் காட்டுகிறது. இயற்கை சக்திகளுடன் போராடுவது அவர்களிடம் மன உறுதியையும் சகிப்புத்தன்மையையும் வளர்ப்பது போலவே புதுமையையும் உருவாக்குகிறது.

இருப்பினும், விவசாயத்தின் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு திட்ட வரைபடத்தை வழங்குவதில் இந்த புத்தகம் பின்தங்குகிறது. விவசாயம் இன்னும் அழியாமல் இருக்கும் நாடுகளில் கூட, சிறந்த நிலங்களையும் மனித வளங்களையும் தக்க வைத்துக் கொள்வது ஒரு சவாலாக உள்ளது, இதற்கு எளிதான தீர்வுகள் எதுவும் இல்லை.

source https://tamil.indianexpress.com/literature/are-peasants-ever-the-problem-rethinking-300-years-economic-development-maryam-aslany-12623774