வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனை நேரம் - ப.சிதம்பரம்

 

P Chidambaram

நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பா.ஜ.க, இந்தியாவின் கடந்த கால அல்லது தற்போதைய மற்ற எந்தக் கட்சிகளையும் போன்றது அல்ல. அதன் இலக்கு அடிக்கடி தேர்தல்களில் வெற்றி பெறுவது மட்டுமல்ல; அதன் இலக்கு தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று எப்போதும் ஆட்சியில் நீடிப்பதுதான். அந்த வகையில், பா.ஜ.க சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைப் (சி.பி.சி) போன்றது. சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ஜப்பானிய ஊடுருவல்காரர்களுக்கு எதிரான கொடூரமான போர் மற்றும் 1945-ல் ஜப்பான் சரணடைந்த பிறகு 'குவோமிண்டாங்' (கே.எம்.டி) கட்சிக்கு எதிராக 1949-ல் நடந்த கசப்பான உள்நாட்டுப் போர் ஆகியவற்றின் மூலமே அதிகாரத்திற்கு வந்தது. அன்று முதல் இன்று வரை அக்கட்சியே ஆட்சியில் நீடிக்கிறது.

மாவோ சேதுங் 1949-ல் சீனாவை ஒரு கட்சி நாடாக அறிவித்தார். இந்தியா 1947-ல் பிரிட்டனிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்று, மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயக மற்றும் குடியரசு அரசியலமைப்பை எழுதியது. 1950-ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இந்திய அரசியலமைப்பு, பல அரசியல் கட்சிகளை அனுமதிக்கிறது; குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் தேர்தல்களையும், மத்திய மற்றும் மாநில அளவில் அமைதியான முறையில் அதிகார மாற்றத்தையும் கட்டாயமாக்குகிறது. இதுவே சீனாவிற்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையிலான மிக முக்கியமான வித்தியாசம்.

பா.ஜ.க - ஆர்.எஸ்.எஸ்

தொடக்கத்தில் ஜனசங்கம், பின்னர் பாரதிய ஜனசங்கம் மற்றும் அதன் தற்போதைய வடிவமான பா.ஜ.க ஆகியவை இந்திய அரசியலமைப்பின் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தன. இது ஒரு ஜனநாயகக் கட்சியாக வளர்க்கப்பட்டு, அரசியல் களத்தில் வலதுசாரி நிலைப் பாட்டில் வைக்கப்பட்டது. இடதுசாரி நிலையை ஆக்கிரமித்திருந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்ட அது முயன்றது. ஷியாமா பிரசாத் முகர்ஜி, தீனதயாள் உபாத்யாயா, ஏ.பி. வாஜ்பாய் மற்றும் எல்.கே. அத்வானி ஆகியோரின் தலைமையின் கீழ் பா.ஜ.க பல ஆண்டுகளாக ஒரு ஜனநாயகக் கட்சியாகவே இருந்தது. இருப்பினும், பா.ஜ.க-வின் அரசியல் குருவான ஆர்.எஸ்.எஸ், இந்தியாவின் அரசியல் கட்டமைப்பு குறித்து வேறுபட்ட பார்வையைக் கொண்டிருந்தது (தற்போதும் கொண்டுள்ளது): இந்தியா ஒரே மொழி, ஒரே கலாச்சாரம், ஒரே அரசியல் கட்சி மற்றும் சாத்தியமான அளவிற்கு ஒரே மதம் கொண்ட நாடாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ் நம்புகிறது.

நரேந்திர மோடி, ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் இந்தியாவைப் பற்றிய பார்வையை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு கொள்கைவாதி. அதே நேரத்தில், ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் இலக்கை வெறும் தேர்தல் வெற்றியால் மட்டும் அடைந்துவிட முடியாது, மாறாகக் கவனமாகத் திட்டமிடப்பட்ட நடவடிக்கைகள் மூலமே சாத்தியப்படுத்த முடியும் என்பதை உணர்ந்த ஒரு நடைமுறைவாதியாகவும் அவர் இருக்கிறார். 2014 முதல் மோடி அரசு எடுத்துள்ள அரசியலமைப்பு, சட்ட மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் இந்த கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கப்பட வேண்டும். குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டம் (சி.ஏ.ஏ) மற்றும் பொது சிவில் சட்டம் (யு.சி.சி) ஆகியவற்றுக்கான மோடியின் தீவிரமான ஆதரவு, ஜம்மு-காஷ்மீர் மறுசீரமைப்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது, அரசியலமைப்பின் 73, 162 ஆகிய பிரிவுகள் மற்றும் XI, XII, XIV ஆகிய பகுதிகளின் விதிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆக்கப்பூர்வமான விளக்கங்கள் மற்றும் 'ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல்' (ONOE) திட்டத்தை அமல்படுத்த எடுக்கும் உறுதியான முயற்சி ஆகியவை அனைத்தும் 'விக்சித் பாரத்' எனப்படும் வளர்ந்த இந்தியாவை நோக்கிய திட்டமிடப்பட்ட நடவடிக்கைகளாகும்.

எதிர்பார்ப்பும் ஏமாற்றமும்

2014 முதல் 2024 வரை மோடி உச்சத்தில் இருந்தார். 2024 தேர்தலில் இந்திய மக்கள் தனது கட்சிக்கு மக்களவையில் 400-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களை வழங்குவார்கள் என்று அவர் உறுதியாக எதிர்பார்த்தார். ஆனால் அவருக்கு ஒரு பெரும் பின்னடைவு ஏற்பட்டது - மக்கள் அவருக்கு 240 இடங்களை மட்டுமே வழங்கினர், இது 543 இடங்களைக் கொண்ட அவையில் தனிப் பெரும்பான்மைக்கும் குறைவானது. 2024-க்குப் பிறகு அவர் எடுக்கும் அனைத்து முயற்சிகளும் 2029-க்குள் இழந்த செல்வாக்கை மீட்டெடுப்பதற்கானவை. ஒருவேளை பா.ஜ.க அரசியலமைப்பு (131-வது திருத்தம்) மசோதா, 2026-ஐ நிறைவேற்றுவதில் வெற்றி பெற்றிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்? பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்ற போர்வையில், அந்த மசோதா தொகுதி மறுவரையறை மற்றும் தங்களுக்குச் சாதகமாகத் தொகுதிகளை மாற்றி அமைக்கும் (Gerrymandering) பணிகளைத் திணித்திருக்கும். புதிய சட்டங்களும் அவற்றின் அமலாக்கமும் நாட்டின் நிர்வாகத்தில் தென்னிந்திய மாநிலங்களைப் பொருத்தமற்றதாக மாற்றியிருக்கும். மேலும், 2029-ல் ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல் முறையைச் செயல்படுத்தும் மசோதாக்கள் உள்ளிட்ட பிற அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களை நிறைவேற்ற பா.ஜ.க நாடாளுமன்றத்தைத் திணறடித்திருக்கும்.

2024 மக்களவைத் தேர்தல் வரை, தேர்தல்களில் வெற்றி பெற தன்னிடம் ஒரு வெற்றிகரமான சூத்திரம் இருப்பதாக பா.ஜ.க நினைத்தது - ஒன்பது இந்தி பேசும் மாநிலங்கள், குஜராத் மற்றும் ஜம்மு மாவட்டங்களில் ஒரு வலுவான கட்சி இயந்திரம், மகாராஷ்டிரா மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கு, பண பலம், இணக்கமான ஆளுநர்கள், பயந்த நிலையில் உள்ள அதிகாரிகள், சோதனையிடவும், கைது செய்யவும் மற்றும் வழக்குத் தொடரவும் அதிகாரம் கொண்ட அடங்கிய புலனாய்வு அமைப்புகள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஊடகங்கள், இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் மறைமுக ஆதரவு மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நீதித்துறை. முழுமையான அதிகாரத்திற்குத் தடையாக இருந்தது தென்னிந்திய மாநிலங்கள், மேற்கு வங்கம் மற்றும் எதிர்க்கட்சிகளின் ஒற்றுமை மட்டுமே. இதனால்தான் 'ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல்' (ONOE) என்ற யோசனை முன்வைக்கப்பட்டது.

ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல் மசோதா தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும்

ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல் மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டால், அது எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணியைச் சிதறடித்துவிடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். பிராந்தியக் கட்சிகளும் காங்கிரஸும் இணைந்ததே எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணி. அவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன மற்றும் மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் மற்றும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் ஒருவருக்கொருவர் எதிராகப் போட்டியிடுகின்றனர். அதே நேரத்தில், 2024-ல் செய்தது போல மக்களவைத் தேர்தலில் ஒரு கூட்டணியாக உருவெடுக்கும் திறன் அவர்களுக்கு உண்டு. அவர்கள் தங்கள் வேறுபாடுகளைக் களைந்து ஒன்றிணைய வேண்டும்; அதுவே மக்களவைத் தேர்தலில் பா.ஜ.க-வைத் தோற்கடிப்பதற்கான சிறந்த வாய்ப்பை அவர்களுக்கு வழங்கும். இருப்பினும், ஒரே நாடு ஒரே தேர்தல் முறை என்பது மக்களவை, மாநிலச் சட்டமன்றங்கள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் தேர்தலை நடத்தும். இது எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணியின் நோக்கத்தையே சிதைத்துவிடும். அதனால்தான், பா.ஜ.க தனது பெரும் திட்டத்தின் மகுடமாக இந்த மசோதாவைப் பார்க்கிறது.

2024 மக்களவைத் தேர்தலின் பாடம் என்னவென்றால், பல கட்சிகள் இணைந்து 'இந்தியா' கூட்டணியை உருவாக்கிய போதிலும், 240 இடங்களைப் பெற்று தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்த பா.ஜ.க-வை அவர்களால் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. விட்டுக்கொடுத்தல் மற்றும் பரஸ்பர புரிந்துணர்வுடன், 'இந்தியா' கூட்டணி தன்னை விரிவுபடுத்திக் கொள்ளவும், பா.ஜ.க-வுக்குக் கடுமையான சவாலை ஏற்படுத்தவும் வாய்ப்புள்ளது. இறுதியில், மக்களவைத் தேர்தலில் இரண்டு பெரிய கூட்டணிகள் இருப்பது பா.ஜ.க மத்திய அதிகாரத்தைத் தனித்துவமாக ஆக்கிரமிப்பதைத் தடுக்கும், மாற்று அரசியல் தேர்வுக்கான இடத்தை உருவாக்கும் மற்றும் இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயக மற்றும் குடியரசு அரசியலமைப்பை நிலைநிறுத்தும்.

source https://tamil.indianexpress.com/opinion/p-chidambaram-writes-a-decisive-moment-in-history-11769249