மு.க.ஸ்டாலின் நேர்காணல்: “நாடு சமமான வளர்ச்சி அடையும் வரை தொகுதி மறுவரையறை

 

தொகுதி மறுவரையறை விவகாரத்தில் ஒன்றிய அரசுக்கு “இறுதி எச்சரிக்கை” விடுத்த மறுநாளே, முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் சொல்லிலிருந்து செயல்பாட்டிற்கு விரைவாக மாறினார். புதன்கிழமை அன்று தி.மு.க மாவட்டச் செயலாளர்களின் அவசரக் கூட்டத்தைக் கூட்டிய அவர், வியாழக்கிழமை அன்று மாநிலம் தழுவிய கருப்புக் கொடி போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

தமிழகத்தின் அரசியல் எழுச்சி வரலாற்றை நினைவுகூர்ந்த ஸ்டாலின், நிறுவன ரீதியான பதில்கள் தோல்வியடைந்தால், மக்களின் வெளிப்பாடு தொடரும் என்று குறிப்பிட்டார். தி.மு.க-வின் சமீபத்திய போராட்ட உத்வேகத்திற்குப் பிறகு புதன்கிழமை நடைபெற்ற நேர்காணலின் பகுதிகள்:

தொகுதி மறுவரையறையை ஒரு அரசியல் பிரச்சினையாக மட்டுமல்லாமல், நேர்மை மற்றும் கூட்டாட்சி சமநிலை குறித்த கேள்வியாகவும் நீங்கள் விவரித்துள்ளீர்கள். உங்கள் பார்வையில், இந்தத் தருணத்தில் இந்தியாவை வழிநடத்த வேண்டிய கொள்கை எது?

இந்தியா எண்கணிதத்தால் கட்டமைக்கப்படவில்லை; அது நம்பிக்கை, நிதானம் மற்றும் பகிரப்பட்ட அரசியலமைப்பு தொலைநோக்குப் பார்வையின் மேல் கட்டப்பட்டது. மாநிலங்களை மக்கள் தொகைப் போட்டியில் ஈடுபடுமாறு அரசியலமைப்பு கேட்கவில்லை; பொறுப்புடன் ஆட்சி செய்யவே கேட்டுக் கொண்டது. மக்கள் தொகை நிலைப்படுத்துதல், கல்வி மற்றும் பொது சுகாதாரம் ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்த மாநிலங்கள் தேசத்தின் சேவைக்காகவே அதைச் செய்தன, அந்தச் செயல்பாட்டில் தங்கள் குரல் ஒடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல.

இது வெறும் தொகுதி மறுவரையறை பற்றி மட்டுமல்ல, அதையும் தாண்டியது என்று சொல்கிறீர்களா?

இன்று நாம் காண்பது தொகுதி மறுவரையறைக்கும் அப்பாற்பட்டது; அதிகாரம் ஒரு கட்சியின் ஆதாயத்திற்காக எவ்வாறு மறுசீரமைக்கப்படுகிறது என்பது பற்றியது இது. இது ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்தவா, பெண்களை அதிகாரம் பெறச் செய்யவா அல்லது அரசியல் வசதிக்காக மாற்றியமைக்கவா?

இந்த அணுகுமுறையை நாம் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம். பணமதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையின் போது, அவசர அவசரமாக எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் கடினமாக உழைத்து ஈட்டிய பணத்தை மதிப்பற்றதாக்கின. இன்று அது தொகுதி மறுவரையறை வடிவில் வந்திருக்கிறது - தமிழர்களின் உரிமைகளை பறிக்கவும், அவர்களின் குரல்களை ஒடுக்கவும் இது முயல்கிறது. இது எண்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது குரலைப் பற்றியது - அந்த குரல் சுமந்து செல்லும் எடையைப் பற்றியது. ஒரு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஒவ்வொரு வாக்கும் முக்கியமானது. அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் அரசு உட்பட பல அரசாங்கங்கள் ஒரே ஒரு வாக்கால் வீழ்ந்துள்ளன. ஒரு சிறிய சாய்வு கூட தேசிய விளைவுகளை மாற்றிவிடும். பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் இல்லாத விகிதாசார விரிவாக்கம், தமிழ்நாடு மற்றும் உத்தரப்பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளியை இன்னும் விரிவுபடுத்தும்.

நீங்கள் வாஜ்பாயையும் பிரதிநிதித்துவத்தில் சமநிலையின் முக்கியத்துவத்தையும் குறிப்பிட்டீர்கள். அந்த முன்னுதாரணம் இப்போது ஏன் பொருத்தமானது?

அதனால் தான் வாஜ்பாய் தொகுதி மறுவரையறையை முடக்கினார் - நாடு முழுவதும் சமமான வளர்ச்சி அடையும் வரை அந்த சமநிலையைப் பாதுகாக்க அவர் விரும்பினார். அந்த அறிவை இப்போது ஏன் கைவிட வேண்டும்? உண்மையான சமநிலை எட்டப்படும் வரை அதை ஏன் தொடரக்கூடாது? ஆட்சித் திறனைப் புறக்கணித்துவிட்டு, மக்கள் தொகை வளர்ச்சியை மட்டும் பிரதிநிதித்துவம் வெகுமதியாக அளித்தால், நாம் ஏற்றத்தாழ்வை சரிசெய்யவில்லை; ஒரு புதிய அநீதியை உருவாக்குகிறோம். தேசிய முன்னுரிமைகளை நிலைநிறுத்திய மாநிலங்களை இப்போது அரசியல் ரீதியாக ஓரங்கட்ட முடியாது. அது கூட்டுறவு கூட்டாட்சியின் இதயத்தையே தாக்கும் செயலாகும்.

தமிழகத்தின் குரல் தற்செயலானது அல்ல; அது தனித்துவமானது. எங்களது தலைவரும் தி.மு.க நிறுவனருமான பேரறிஞர் அண்ணா கூறியது போல, சமூக நீதி, பகுத்தறிவு, மாநில சுயாட்சி மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஆட்சி என ஆக்கப்பூர்வமாக வழங்குவதற்கு எங்களிடம் ஒன்று இருக்கிறது. அந்த குரல் நாடாளுமன்றத்தில் கேட்கப்பட வேண்டுமே தவிர, மௌனிக்கப்படக் கூடாது. கூட்டாட்சி என்பது டெல்லியால் ஆணையிடப்படும் நிர்வாக ஏற்பாடு அல்ல; அது ஒரு அரசியலமைப்பு உடன்படிக்கை. அந்த உடன்படிக்கை பலவீனமடைந்தால், இந்தியாவின் கருத்தியலே பலவீனமடையும்.

மகளிர் இடஒதுக்கீட்டை தொகுதி மறுவரையறையுடன் இணைப்பது குறித்தும் கவலை தெரிவித்துள்ளீர்கள். பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் நீதி ஆகிய இரண்டையும் இந்தத் தருணம் எவ்வாறு வடிவமைப்பதாக நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

கேள்வி எளிமையானது: நீதி வழங்கப்பட வேண்டுமா அல்லது தள்ளிப்போடப்பட வேண்டுமா? மகளிர் இடஒதுக்கீடு என்பது ஒரு தார்மீக மற்றும் ஜனநாயகக் கடமையாகும். தொகுதி மறுவரையறை அல்லது தாமதமான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு போன்ற நிச்சயமற்ற செயல்முறைகளுக்கு உட்பட்டதாக அதை மாற்ற முடியாது. இவை இரண்டையும் இணைப்பது, ஒருமித்த தேசியக் கருத்து இருந்தபோதிலும், நீண்டகாலமாக நிலுவையில் உள்ள ஒரு சீர்திருத்தத்தை காலவரையற்ற எதிர்காலத்திற்குத் தள்ளும் அபாயத்தை உருவாக்குகிறது.

மிக முக்கியமாக, இது சீர்திருத்தத்தின் தன்மையையே மாற்றுகிறது. பாலின சமத்துவத்திற்கான ஒரு தீர்க்கமான படியாக இருந்திருக்க வேண்டியது, இப்போது ஒரு சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் நடைமுறையுடன் சிக்கியுள்ளது. ஒரு சமூக நீதி நடவடிக்கை, பிரதிநிதித்துவத்தின் ஆழமான மறுசீரமைப்பிற்கான ஒரு முகமூடியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதோ என்ற நியாயமான கவலையை இது எழுப்புகிறது.

உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலம் மகளிர் இடஒதுக்கீட்டை உடனடியாக அமல்படுத்த முடியும் என்பதை இந்தியா ஏற்கனவே நிரூபித்துள்ளது. தமிழ்நாட்டில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் பெண்களுக்கு 50% பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதி செய்துள்ளோம். சென்னை, கோவை மற்றும் மதுரை உட்பட 50% பெண் மேயர்கள் எங்களிடம் உள்ளனர். பிரச்சினை சாத்தியக்கூறு அல்ல; அது அரசியல் விருப்பம்.

அதே நேரத்தில், நேர்மை என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக இருக்க முடியாது. வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தும் போது, சில மாநிலங்களை - குறிப்பாக வளர்ச்சி இலக்குகளை எட்டிய மாநிலங்களை - பலவீனப்படுத்தும் வகையில் எல்லைகளை மறுசீரமைத்தால், நாம் ஒரு கையால் நீதியை வழங்கிவிட்டு மறு கையால் அதை நீர்த்துப்போகச் செய்கிறோம் என்று பொருள்.

நான் கேட்கிறேன்: எதிர்க்கட்சிகளுக்குள் தி.மு.க வலியுறுத்திய போதிலும், 2024-ல் தற்போதுள்ள 543 இடங்களுக்குள்ளேயே 33% இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்துவதிலிருந்து அரசாங்கத்தைத் தடுத்தது எது? ஏன் புதிய நிபந்தனைகளை விதிக்க வேண்டும்? இலக்குகளை ஏன் மாற்ற வேண்டும்? உங்கள் சொந்த காலக்கெடுவிலிருந்து ஏன் பின்வாங்குகிறீர்கள்? இதனுடன் தொகுதி மறுவரையறையை இணைப்பதில் உள்ள அவசரமும் குளறுபடியும் அதிக சந்தேகங்களை எழுப்புகின்றன.

ஒரு முதிர்ந்த ஜனநாயகம் எது அவசரமானது மற்றும் எது சிக்கலானது என்பதை வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும். பெண்களின் உரிமைகள் அவசரமானவை - அவை காத்திருக்க முடியாது. தொகுதி மறுவரையறை என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பயிற்சி, அதன் இயக்கவியலும் விளைவும் வேறானது. நாம் இரண்டையும் செய்ய வேண்டும், ஆனால் ஒன்றை மற்றொன்று தாமதப்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது.

1950 மற்றும் 1960-களின் கிளர்ச்சிகளையும் நீங்கள் நினைவுபடுத்தினீர்கள். அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?

வரலாறு என்பது நாம் சாதாரணமாகக் குறிப்பிடும் ஒன்றல்ல. 1950 மற்றும் 1960-களின் இயக்கங்கள் இந்தியாவிற்கு எதிரானவை அல்ல - அவை இந்தியாவை பன்முகத்தன்மை, கண்ணியம் மற்றும் கூட்டாட்சி சமநிலையை மதிக்கும் ஒரு ஒன்றியமாக வடிவமைப்பதற்கான முயற்சிகள்.

நிறுவனங்கள் தவறும்போதும், உரையாடல்களில் நேர்மை இல்லாதபோதும், ஜனநாயக வெளிப்பாடுகள் மங்கிப்போவதில்லை - அவை ஆழமடைந்து மக்களிடையே வலிமையைப் பெறுகின்றன என்பதை அவை காட்டின. தமிழ்நாட்டில், அந்த வெளிப்பாடு எப்போதும் அமைதியானதாகவும், கொள்கை ரீதியிலானதாகவும், அரசியலமைப்பு விழுமியங்களில் வேரூன்றியதாகவும் இருந்து வருகிறது.

அத்தகைய ஒரு பாரம்பரியம் இருப்பதை நான் நினைவூட்டுகிறேன் - மோதலுக்காக அல்ல, திருத்தத்திற்காக. நியாயம் ஆபத்தில் இருக்கும்போது ஒரு சமூகம் கேள்வி கேட்கும் மற்றும் உறுதியாக நிற்கும் என்பதை இது பிரதிபலிக்கிறது. அந்த நினைவூட்டல் சிலருக்கு நிம்மதியற்ற நிலையை ஏற்படுத்தினால், அவர்கள் ஏன் என்று தங்களைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இது ஒரு மிரட்டல் அல்ல; இது ஒரு சரியான பாதைக்கான அழைப்பு. இதை கவனித்தால், அது ஒன்றியத்தை வலுப்படுத்தும். இது புறக்கணிக்கப்பட்டால், அதற்கான பொறுப்பு செவிசாய்க்காதவர்களையே சாரும்.

உங்கள் பார்வையில், இது இப்படியே தொடர்ந்தால் எது ஆபத்தில் இருக்கும்?

இது ஒரு வரலாற்றுத் தருணம் - தமிழ்நாட்டிற்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தென்னகத்திற்கும். திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் தலைவராகவும், முதலமைச்சராகவும், நீதிக்காக நிற்க வேண்டிய ஆழ்ந்த பொறுப்பு எனக்கு உள்ளது, ஏனெனில் இன்று எடுக்கப்படும் முடிவுகளின் விளைவுகள் வரும் தலைமுறைகளை வடிவமைக்கும். இதன் மையத்தில் ஒரு அடிப்படை கேள்வி உள்ளது: இந்தியாவின் அதிகார மையங்களில் தமிழர்களின் இடம் என்ன?

இது தென்னிந்தியா முழுவதும் உள்ள கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு ஒரு திருப்புமுனைத் தருணம். இது தேர்தல் அரசியலைத் தாண்டியது. இது இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் நமது மக்களின் அரசியல் குரல், பொருத்தப்பாடு மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதைப் பற்றியது. இந்த பிரச்சினையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து, நியாயமான தொகுதி மறுவரையறை குறித்து விவாதிக்க ஏழு மாநில முதலமைச்சர்களின் மாநாட்டைக் கூட்ட நான் முன்முயற்சி எடுத்தேன். அந்த முயற்சி அரசியலைப் பற்றியது அல்ல - அது கொள்கையைப் பற்றியது.

இப்போது நாம் செயல்படத் தவறினால், இந்த முக்கியமான கட்டத்தில் நம்மை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளாவிட்டால், அதன் விளைவாக ஏற்படும் ஏற்றத்தாழ்வு நிரந்தரமாகிவிடும். இது ஒரு கடந்து போகும் பிரச்சினை அல்ல; இது ஒரு வரையறுக்கும் தருணம்.

இதை நான் ஒரு அரசியல் பொறுப்பாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு வரலாற்று அழைப்பாகப் பார்க்கிறேன் - தமிழ்நாட்டின் மற்றும் தெற்கின் குரல் வலிமையாகவும், மதிக்கப்படுவதாகவும், இந்தியாவின் எதிர்காலத்திற்கு ஒருங்கிணைந்ததாகவும் இருப்பதை உறுதி செய்வதற்கான அழைப்பு இது.

source https://tamil.indianexpress.com/explained/mk-stalin-delimitation-row-black-flag-protest-women-reservation-bill-dmk-tamil-nadu-11730454